Ik schrijf dit stuk terwijl ik eigenlijk te moe ben.

Mijn bovenarmen doen zeer en voelen zwaar aan en mijn ruggenwervel doet pijn. Ondertussen ben ik eraan gewend, maar leuk is anders. Vandaag was het voor de zoveelste keer in november weer raak. Het overkomt mij vaak in de middag, valt mij op. De ochtend start ik actief om in de middag letterlijk overvallen te worden door een zware zware moeheid. Ik kan amper fietsen en thuis aangekomen doe ik snel mijn schoenen en jas uit, pak ik onderweg een dekentje om vervolgens op de bank te gaan liggen. Voor een paar uur… en ik denk: ‘Mijn dochter zal mij wel een aansteller vinden’.

Interne scan door energiestralen

Wanneer ik mijn ogen dicht doe word ik direct omgeven door een donkerblauwe-paarse gloed. Deze energiestralen lijken mijn lichaam van binnenuit te scannen was. Eerst mijn hersenen, dan mijn slapen, mijn neus, mijn kaken tot aan mijn tanden toe. Soms hier, dan weer daar en soms overal tegelijkertijd. Af en toe voel ik zelfs een pijnscheut, zoals bij mijn slapen, of een scherpe steek door mijn hersenen gaan. Mijn armen en benen voelen zo zwaar aan dat ik er niks mee kan en mijn ruggenwervel wordt dan weer bovenaan, dan in het midden of onderin gescand. Mijn oren, in de holte onder mijn oren, mijn nek, mijn ogen, derde oog, hartchakra …

Raar fenomeen en energiegolven

Ik laat het gebeuren en observeer. Ik vind het een raar fenomeen. Niets wat ik eerder heb meegemaakt of gelezen verklaart wat ik hier nu meemaak, en velen anderen met mij. Het wordt steeds normaler. Ik herken de ‘symptomen’. En toch heb ik het er ondertussen wel een beetje mee gehad.

De kleuren die ik vandaag zie zijn overwegend blauwpaars en helder wit. Dan is de ene kleur hard aan het werk en daar weer de andere. Zo lijkt het. En soms, wordt ik spontaan verrast door een energiegolf die van onderuit door mijn hele lichaam trekt. Best een lekker gevoel. Ik moet er zelfs een beetje om lachen.

Naweeën

Als het grote werk is gedaan, keert de rust weer terug en kan ik eindelijk gaan slapen. Ik moet wel, want de moeheid overheerst nog steeds. Op de achtergrond voel ik de naweeën en stuipen op gekke plaatsen zoals in mijn enkels.

Ik vraag mij af hoe wij hier over 5 jaar over schrijven. ‘Het zal dan vast een normaal verschijnsel zijn‘, denk ik. Mijn hoofd gonst nog na van de energieën terwijl ik deze laatste zinnen schrijf. ‘Wanneer zal het de laatste keer zijn?’ en ‘Wat doet toch allemaal met ons?’

Het lijkt soms bijna wel science-fiction

Het lijkt soms bijna wel science-fiction! Maar ondertussen weet ik dat dit onderdeel is van de grote transformatie waar wij nu in zitten. Dat wij ons trillingsgetal aan het verhogen zijn, samen met de aarde en dat dit zorgt voor een mega shift in ons bewustzijn.